3 مهر 88

      شعر کلاسیک 

یك غزل

شیما احمدی شاهسواران

شعر می‌كشد مرا به پیش هر قدم گرفته‌ای مرا

دست‌كم گرفته‌ام تو را دست‌كم گرفته‌ای مرا

عرصه عرصه‌ی پریدن است مرغ خانگی شدن بس است

ابتدا قلم ز من سپس از قلم گرفته‌ای مرا

روبه رویم ایستاده‌ای تكه تكه خورد می‌شوم

تكه سنگ شو سپس ببین كوه غم گرفته‌ای مرا

بادبادكی به شاخه‌ای گیر كرده وُ نمی‌رود

هرچه پس می‌زنم تو را چرا باز هم گرفته‌ای مرا

دستِ تو به من نمی‌رسد ای پلنگ بیشه زارها

چادرم خسوف كهنه‌ایست دستِ كم گرفته‌ای مرا


خانه شاعران  | Shima_Ahmadi |